ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ (Mt. Emei)

Mt. Emei ဟာ Sichuan Province က Chengdu နဲ႔ ကီလိုမီတာ ၁၅၀အကြာ၊ Leshan city မွာတည္ရွိပါတယ္။ အဲ႔ဒီခရီးဟာျဖင္႔ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူးသြားရသလိုပါပဲ။ အျမင္႔ ၃၀၉၉ မီတာရွိပါတယ္။ ၁ရာစုႏွစ္မ်ားမွာ ပထမဆံုး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို စတင္ တည္ေဆာက္ခဲ႔ပါသတဲ႔။ ၁၉၉၆ မွာworld natural and cultural heritage အျဖစ္UNESCO က အသိအမွတ္ျပဳခဲ႔ပါတယ္။

Mt. Emei ေတာင္ကိုေရာက္ဖို႔ ဂိတ္ ၂ဂိတ္ျဖတ္ရပါတယ္။ ပထမဂိတ္မွာ ကိုယ္စီးလာတဲ႔ကားကို ထားခဲ႔၊ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး သူတို႔စီစဥ္ထားတဲ႔ မီနီဘတ္စ္နဲ႔ ခရီးဆက္ရပါတယ္။ ၁နာရီနီးပါးေလာက္စီးရပါတယ္။ လမ္းမွာ ဆိုင္အနည္းငယ္ကလြဲလို႔ လူသူနည္းပါးပါတယ္။ အိမ္အနည္းငယ္ ေတြ႕ေပမဲ႔ လူေနတဲ႔ လကၡဏာမရွိပါဘူး။ လမ္းခရီးက အတက္အဆင္းအနည္းငယ္ပဲရွိပါတယ္။ ေတာင္ေတြၾကားထဲက ေကြ႕ပတ္ျပီး လမ္းေဖာက္ထားတာပါ။

ဒုတိယဂိတ္ကို ျဖတ္ျပီးတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ လူေနအိမ္ေျခလံုး၀မေတြ႕ရေတာ႔ပါဘူး။ ဒီတခါလဲ ၁နာရီနီးပါးေလာက္ စီးရပါတယ္။ မႏၱေလး-ေမျမိဳ႕ ကားလမ္းလိုပါပဲ။ ေကြ႕ကာ ၀ိုက္ကာနဲ႔ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ တက္သြားတာပါ။ ေကြ႕ပတ္တက္ရေပမဲ႔ လမ္းကေကာင္း၊ ကားကေကာင္းဆိုေတာ႔ သက္ေတာင္႔သက္သာပါပဲ။ တရုတ္ကားဆိုေပမဲ႔ ေတာင္တက္ခရီးကို ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္တက္ေနရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ခရီးစဥ္တခုလံုးကို ေတာင္စဥ္အထပ္ထပ္ေက်ာ္ျပီး ေျခက်င္ခ်ီတက္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၃ရက္ေလာက္ ၾကာပါသတဲ႔။ တယ္အပင္ပန္းခံသကိုး။

တေနရာေရာက္ေတာ႔ ကားေပၚကဆင္း၊ ေျခက်င္ယြန္းရေတာ႔တာပါပဲ။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္က သာယာလြန္းေတာ႔ တက္ရတာ ေမာတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ရေသးခင္ ေနာက္တဆင္႔ေနရာကို ေရာက္သြားတာပါပဲ။ ဒီတခါေတာ႔ ေကဘယ္လ္ကားစီးရေတာ႔မွာပါ။ ေကဘယ္လ္ကားက လူ၁၀၀ေလာက္ဆန္႔တဲ႔ အမ်ိဳးအစားနဲ႔ သာမာန္လူနဲနဲပဲဆန္႔တဲ႔ အမ်ိဳးအစား ၂ခုရွိပါတယ္။ ကလူသစ္က အေကာင္ၾကီးၾကီးကို စီးခဲ႔ရတာပါ။ အသြားအျပန္ ၂စီးနဲ႔ဆြဲေပးေနျပီး တေၾကာင္းကို ၄ မိနစ္ေလာက္ၾကာပါတယ္။ တန္းစီေစာင္႔ရတာက မိနစ္၄၀ေလာက္ၾကာပါတယ္။

ေကဘယ္လ္ကားေပၚကဆင္းျပီး ေနာက္တဆင္႔ ေျခက်င္တလွည္႔ ၊ ကုန္းေၾကာင္းတလွည္႔ တက္ရပါေသးတယ္။ အထမ္းနဲ႔လဲ တက္လို႔ရပါတယ္။ အတက္ကို ဘယ္ေလာက္ေပးရမွန္း မသိေပမဲ႔ အဆင္းကိုေတာ႔ ယြမ္၂၀ပဲေတာင္းပါတယ္။ စလံုး ၄ေဒၚလာေလာက္ေပါ႔။ စီးၾကည္႔ခ်င္ေပမဲ႔ ထမ္းတဲ႔သူေတြက အသက္ၾကီးၾကီးေတြျဖစ္ေနတာရယ္၊ ကိုယ္ကလဲ ဟိုနားရပ္ ဒီနားရပ္ ေငးေမာခ်င္တာရယ္ေၾကာင္႔ မစီးခဲ႔ရပါဘူး။ ဘုရားဖူးသက္ၾကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ကေတာ႔ အဆင္ေျပပါတယ္။

သိတ္မၾကာပါဘူး။ ဟိုၾကည္႔ ဒီေငးနဲ႔ တက္လာလိုက္တာ “ဘြား”ကနဲဆို ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးမ်က္စိေရွ႕ ေပၚလာေတာ႔ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္ေပၚ ေမာေမာနဲ႔တက္ရင္း က်ိဳက္ထီးရိုးေစတီနဲ႔ ရင္ျပင္ကို ေတြ႕လုိက္ရတဲ႔အခါ ပင္ပန္းလာသမွ် ပိန္းၾကာဖက္ေပၚ ေရမတင္၊ ေပ်ာက္သြားသလိုမ်ိဳး ခံစားရတာပါပဲ။

အေမာေျပသြားတာနဲ႔ ဘုရားေျပး၊ ဦးခ်ကန္ေတာ႔လားဆိုေတာ႔.........မဟုတ္ေၾကာင္းပါ။ အေ၀းကေန တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ဘုရားကို ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာနဲ႔၊ ကိုယ္႔ဘာသာ ပဲေပးရင္း ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာနဲ႔ကို ဘုရားရွိခိုးဖို႔ကိစၥ ယာယီေရြ႕ဆိုင္းထားရတာပါပဲ။ ဆင္ရုပ္ၾကီးေတြေအာက္မွာ ေဟာခန္းတခုရွိပါေသးတယ္။ အဲ႔ဒီထဲမွာ မတ္ရပ္ရုပ္ပြားေတာ္တဆူ ရွိပါတယ္။ အရမ္း “အရမ္း”ကို သပၸါယ္ပါတယ္။ ဓာတ္ပံုမရိုက္ဖို႔ တားျမစ္ထားပါတယ္။ လက္ရာက တရုတ္လက္ရာ လံုး၀မႏြယ္ပါဘူး။ ဥပမာ- ျမန္မာျပည္မွာ ျပသြားဖူးတဲ႔ “အေနာက္သို႔ ခရီးသြားျခင္း” ဇာတ္လမ္းထဲမွာပါတဲ႔ ဘုန္းၾကီးပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ခုလက္ရာက ျမန္မာျပည္အႏွံ႕ ဘုရားေစတီတကာမွာ ေတြ႕ေနၾက ဗုဒၶဘုရားမ်က္ႏွာေတာ္မ်ိဳးပါ။ ေရွးေဟာင္းလက္ရာမို႔လို႔ အကြန္႔အညြန္႔ေတြ သိတ္မပါေသးတာလား မသိပါဘူး။

အားရေအာင္ ဘုရားၾကည္ညိဳျပီးေတာ႔ ပတ္၀န္းက်င္ေလ႔လာေရးထြက္ပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ေတာင္ေတြထဲမွာ အျမင္႔ဆံုးျဖစ္တာရယ္၊ ျမဴႏွင္းေတြေ၀႔ဆိုင္းေနတာရယ္ေၾကာင္႔ ဘယ္ေနရာၾကည္႔လုိက္ ၾကည္႔လိုက္ သာယာလွပေအးခ်မ္းေနတာပါပဲ။ ရႈခင္းအလွက ဓာတ္ပံုနဲ႔ျပလို႔လဲ မျပည္႔စံု၊ စာေရးျပလို႔လဲ လံုေလာက္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ကိုယ္ညံ႕တာကို ၀န္မခံခ်င္တာလဲပါသေပါ႔။

ဒီေတာင္ရဲ႕ရႈခင္းက ေဆာင္းဆိုလဲေဆာင္းမို႔လို႔၊ ေႏြဆိုလဲ ေႏြမို႔လို႔ ရာသီအလိုက္ကို အမွန္တကယ္နာမည္ၾကီးပါတယ္။ အကယ္၍မ်ား သြားခြင္႔ၾကံဳမယ္ဆိုရင္ မျဖစ္မေနသြားဖို႔ တုိက္တြန္းပရေစ။

အထူးျခားဆံုးကေတာ႔ ဘုရားရင္ျပင္တ၀ိုက္ ေလွခါးလက္ရန္းေတြမွာ ေတြ႕ရတဲ႔ ေသာ႔ခေလာက္ေတြပါပဲ။ ပံုစံဒီဇိုင္းအစံုပါပဲ။ ခန္႔မွန္းေျခ ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဒီလိုလာထားၾကသလဲဆုိတာေတာ႔ ေမးမၾကည္႔မိခဲ႔ပါဘူး။ ကိုယ္႔တိုးဂိုက္ကလဲ ဘိုလို ဟိုတစ ဒီတစေလာက္ပဲ ေျပာတတ္တာဆုိေတာ႔ ကိုယ္႔ဒုကၡ ကိုယ္မရွာေတာ႔ပါဘူး။

ရင္ျပင္ေပၚမွာ သိတ္မ်ားမ်ားစားစား ၾကည္႔စရာမရွိပါဘူး။ ဘုရားဖူးဖို႔နဲ႔ ရႈခင္းၾကည္႔ဖို႕ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ေတာင္ေစာင္းနားက ေက်ာက္တံုးတခုခုေပၚထိုင္ျပီး အေ၀းက ရႈခင္းေတြကို ေအးေအးေဆးေဆးခံစားလိုက္ရရင္ အလြမ္းဘုရင္JD လိုမ်ိဳးလူဆိုရင္ မ်က္ရည္ေတြ ေရတံခြန္လို တေဟာေဟာ က်လာေလာက္တဲ႔ ေနရာမ်ိဳးပါ။ ကလူသစ္ကေတာ႔ အဆင္ေျပရင္ ေနာက္တေခါက္ေလာက္သြားအုန္းမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတာပါပဲ။