ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္

ကလူသစ္ရဲ႕ ေမြးသဖခင္ေက်းဇူးရွင္ ဒယ္ဒီဖားသားေဖေဖရဲ႕ေျခေထာက္မွာ ေဗြပါသလား၊ မပါသလားေတာ႔ မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ႔ ဟိုသြားဒီသြား လုပ္ရတယ္။ ၀န္ထမ္းဆိုေတာ႔ တာ၀န္က်ရာ ေနရာကို ခဏခဏေျပာင္းရတယ္။ အဲ႔ဒီကေန တာ၀န္ရွိရာ နယ္ေျမကို ေျခစၾကၤာျဖန္႔ရတယ္။ ေမြးသမိခင္ေက်းဇူးရွင္ မာမီမားသားေမေမကေတာ႔ ေျခေထာက္မွာ ေဗြအျပင္ မွဲ႔ပါ အဆစ္ပါလုိက္ေသးတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ကိုယ္ေစာင္႔နတ္ေတာင္ တခါတေလ မ်က္စိလည္တယ္။ “ငါ အိပ္ရာ၀င္တုန္းက ရန္ကုန္မွာပါ၊ ခုမနက္ထေတာ႔ ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး မႏၱေလးေရာက္ေနပါလိမ္႔” ဆုိျပီးေတာ႔ေလ။

ကလူသစ္ေျခေထာက္မွာေတာ႔ မွဲ႔မပါပါဘူး။ ေဗြပါ မပါေတာ႔ ေသခ်ာငံု႔ၾကည္႔လို႔မရဘူး။ ဗိုက္ခံေနလို႔။ ဒါေပမဲ႔ ဟိုသြား ဒီသြားေလးလုပ္ရတာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပါ၀င္စားတယ္။ ခရီးသြားလို႔ ခရီးလမ္းၾကမ္းတာလဲ ခံႏုိင္ရည္ရွိတယ္။ အေလးအေပါ႔မသြားရတာလဲ ကိစၥမရွိဘူး။ အစားအေသာက္အဆင္မေျပတာလဲ ဂရုမစိုက္ဘူး။

တခါက ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ မေကြးဖက္ ခ်ီတက္ပါေလေရာ။ အရင္တုန္းကလဲ ခဏခဏဆိုသလို သြားဖူးပါတယ္။ ကမ္းနားဖက္က မိဘေမတၱာတို႔၊ ဘာတို႔ လူစီးကုန္တင္ကားၾကီးေတြနဲ႔ သြားတာ။ ရန္ကုန္ကေန ကားေပၚထိုင္လုိက္သြား၊ မေကြးကို တန္းေရာက္တာပဲ။ ဒီတခါေတာ႔ ေျခကပဲ ရွည္သလား၊ လွ်ာကပဲ ရွည္သလားမသိ။ ျပည္အထိကို ရထားစီးတယ္။ ျပည္ကေန မေကြးကို ဒိုင္နာကားစီးတယ္။ ရထားစီးတာက အုိေကပါတယ္။ ကားေပၚက်ေတာ႔မွ ဒုကၡနဲ႔ လွလွနဲ႔ ကလူသစ္နဲ႔ ငါးေျခာက္နဲ႔ မိုးနဲ႔ ေတြ႕ေတာ႔တာပဲ။ ဒိုင္နာက အမိုးေပၚမွာ ကုန္တင္ထားတာကိုးဗ်။ မိုးကလဲ တဖြဲဖြဲ၊ တလမ္းလံုးရြာေနတာ။ အမိုးေပၚတင္ထားတဲ႔ ငါးေျခာက္အိတ္ကေနတဆင္႔ စီးဆင္းလာတဲ႔ ေမြးၾကိဳင္သင္းပ်ံ႕လွတဲ႔ အနံ႔အရသာနဲ႔ ျပည္႔စံုေတာ္မူေသာ ငါးေျခာက္ေရေတြက ကလူသစ္ေခါင္းေပၚ တလမ္းလံုး တေပါက္ပါက္က်ေနတာေပါ႔။ အဆင္ေျပခ်င္ေတာ႔ မေကြးကို မိုးမလင္းခင္ေရာက္ေရာ။ ကားဂိတ္နားက မိုးအလင္းဖြင္႔တဲ႔ဆိုင္မွာပဲ ကိုယ္သင္းရနံ႕ေမြးၾကိဳင္စြာနဲ႔ ငုတ္တုတ္ငိုက္ခဲ႔ရသေပါ႔။

တခါလဲ ေရႊစက္ေတာ္သြားတာ။ တီအီးကားေနာက္ျမီးမွာ လူေခ်ာင္တယ္ဆိုျပီး ဘုမသိ ဘမသိ ေနရာအေသအခ်ာယူထားမိတယ္။ တလမ္းလံုးဗ်ာ၊ ေနကပူ၊ ကားေဘာ္ဒီကပူ၊ ဖုန္ကထူ၊ လမ္းကၾကမ္းေတာ႔ ကားကခုန္၊ ကားေနာက္ျမီးဆိုေတာ႔ ပိုခုန္သလားမေမးနဲ႔။ တလမ္းလံုး ကားခုန္တာ ထိုင္လိုက္ရတယ္ကိုမရွိပါဘူး။ ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ ျပဳတ္က်မွာစိုးလုိ႔ ကားေဘာ္ဒီပူပူၾကီးကို ဖက္ျပီး လုိက္လာရတာ။ ရွိေသးတယ္။ သာမညသြားေတာ႔ ဒိုင္နာကားေနာက္က တလမ္းလံုးတြယ္လိုက္သြားရတာ။ အိပ္ကလဲ အိပ္ခ်င္ေတာ႔၊ ပုဆိုးကို ပုခက္လိုခ်ိတ္ျပီး တြဲေလာင္းၾကီး အိပ္လိုက္ခဲ႔ရတာေပါ႔။ မေသလို႔ ဘေလာ႔ဂ္ေရးႏုိင္ေနေသးတာေပါ႔။ ကံဆုိးတယ္ေနာ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္ ေျပာပါတယ္ :) ။

အဲ႔....ဒါေတြက ငယ္ငယ္တုန္းက ခံႏုိင္ရည္ရွိတာကို ေျပာတာပါ။ ခုေနမ်ားေတာ႔ ေလယာဥ္တနာရီေလာက္စီးရမွာကို စိတ္ညစ္ေနတာ။ ဘီးစနတ္ကလပ္ကလဲ မစီးႏိုင္၊ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း နာရီနဲ႔ခ်ီျပီး ထုိင္ေနရမွာလဲ မထိုင္ခ်င္။ နဲနဲ ပင္ပန္းတယ္ထင္ရင္ ရထားမစီးပဲ တကၠစီကို လက္တားခ်င္ေနျပီ။ အက်င္႔ေတြ ပ်က္ေနတာကိုးဗ်။ ဒါေပမဲ႔ ခရီးသြားဖို႔လာဖို႔ အခြင္႔ၾကံဳလာရင္ ေျခကတၾကြၾကြ ျဖစ္လာတာပါပဲ။ ခက္တာက အရင္တုန္းကလို ကားလက္မွတ္ဖိုးနဲ႔ သံုးဖို႔စြဲဖို႔နဲနဲပါးပါးရွိရင္ အိတ္ေကာက္ဆြဲျပီး ထြက္သြားလို႔ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ အေျခအေနေတြက ေျပာင္းလာေတာ႔ ငဲ႔ရတာေတြ၊ တြက္ရခ်က္ရတာေတြ ရွိလာတယ္။ အိတ္မေဖာင္းတဲ႔အခါမ်ိဳးဆို ဧည္႔ခန္းထဲက တီဗီြေရွ႕မွာပဲ ငုတ္တုတ္ေမ႔ေနလိုက္ရတာ။ ခရီးသြားတယ္ဆိုတာ ဂ်ိဳနဲ႔လားလို႔ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာပါပဲ။ သနားစရာပါဗ်ာ။

သူမ်ားေတြေတာ႔ ဘာအတြက္ ခရီးသြားခ်င္ၾကသလဲ မသိဘူး။ ကလူသစ္ကေတာ႔ ပံုစံခြက္ထဲက ခဏထြက္ဖို႔အတြက္ သြားခ်င္တာပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေရာ၊ အခုေရာေပါ႔။ လူပ်ိဳတုန္းကဆို ရံုးပိတ္ရက္ နဲနဲရွည္ျပီဆိုရင္ တေနရာေကာက္ထြက္သြားလိုက္တာပဲ။ တခါတေလ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ဟိုတယ္မွာသြားအိပ္ေနလိုက္တယ္။ အိပ္ခ်င္တဲ႔အခ်ိန္ အိပ္၊ ထခ်င္တဲ႔အခ်ိန္ထ၊ စားခ်င္တဲ႔အခ်ိန္ စား။ ရံုးပိတ္ရက္ဆို အိမ္မွာလဲ ဒါမ်ိဳးလုပ္လို႔ရတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ အိမ္ထဲက ျမင္ေနက် ျမင္ကြင္းေတြကိုပါ ေရွာင္ေနလိုက္တာ။

ေရငတ္တုန္း ဘီယာဆုိင္ေတြ႔ ဆိုသလို ခုတေလာလဲ ေတာ္ေတာ္ ဟိုသြားဒီသြားလုပ္ရတယ္။ ျပီးခဲ႔တဲ႔ ရက္ေတြတုန္းက တရုတ္ျပည္က Chengdu ဆိုတဲ႔ျမိဳ႕ကို ေရာက္တယ္။ Sichuan ျပည္နယ္ရဲ႕ ျမိဳ႕ေတာ္ပါ။ ျပီးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္က ငလ်င္လႈပ္သြားတဲ႔ေနရာေပါ႔။ ငလ်င္လႈပ္သြားတာ Chengdu ရဲ႕ အေနာက္ေျမာက္ဖက္ ကီလို ၈၀ေလာက္အကြာမွာေပါ႔။ Chengdu လဲေတာ္ေတာ္ထိတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

အဆင္ေျပရင္ ဆက္ပါဦးမယ္။