ဟိုေတြး ဒီေတြး

“ေဒၚစုအိမ္ကို အေမရိကန္တေကာင္ ေရကူး၀င္သြားလို႔တဲ႔ သိျပီးျပီလား” ကားေပၚထုိင္လိုက္တာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက သတင္းေပးပါတယ္။ ဘာအကြက္ထြင္ျပန္ျပီလဲလို႔ ေတြးရင္း “မင္႔ ဘယ္သူေျပာတာလဲ” ျပန္ေမးလိုက္ေတာ႔ “ဂ်ာနယ္ထဲပါတယ္ေလကြာ” တဲ႔။ မေန႔တေန႔ကျဖစ္တာကို ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ဂ်ာနယ္ထဲ ထည္႔တယ္ဆိုေတာ႔ မယံုသကၤာစိတ္က ၉၉.၉၉% ေလာက္ရွိပါတယ္။ သတင္းစာလား၊ ဂ်ာနယ္လား၊ ဘယ္ဂ်ာနယ္လဲဆိုတာေတာင္ ဆက္မေမးျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။ ၀ယ္လဲမဖတ္ျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။

အဲ႔ဒီအခ်ိန္တုန္းက ကလူသစ္ ရန္ကုန္မွာေရာက္ေနပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ လူမ်ားစုထဲက လူတေယာက္လိုေနလုိက္ေတာ႔ ဟို၀တၱဳလိုပဲ “ဘာဘာ ဘာမွမသိဘူး” ျဖစ္သြားေတာ႔တာပါပဲ။ အင္တာနက္မသံုးႏုိင္ဘူး၊ စေလာင္းမၾကည္႔ႏုိင္ဘူး ဆိုရင္ ကမၻာပ်က္ရင္ေတာင္ ေသမွ “ေအာ္ ကမၻာပ်က္ပါေပါ႔လား” လို႔ သိရမဲ႔အျဖစ္ပါပဲ။ BBC ၊ VOA နားေထာင္တဲ႔ ေရဒီယိုသံေတာင္ မၾကားခဲ႔ရပါဘူး။ ၂ပတ္ေလာက္ပဲေနတာဆိုေတာ႔ မၾကံဳတာလဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလဲ ဒီသတင္းနဲ႔ပက္သက္ျပီး လူစုစု၊ တီးတိုးတီးတိုး ေျပာတာဆိုတာ မေတြ႔ရေတာ႔ ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲထားခဲ႔တာပါ။ ျမန္မာျပည္က လူမ်ားစုကလဲ သူလုပ္စရာရွိတာကိုပဲ ဦးစားေပးလုပ္ေနၾကရတာပါ။ စား၀တ္ေနေရးပါ။ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းက က်ည္ဆံမေၾကာက္ဘူးဆိုျပီး အားရ၀မ္းသာ ျဖစ္မေနၾကနဲ႔ဦး။ နာဂစ္ကို ေလ႔လာလိုက္အုန္း။ မတတ္ႏိုင္သူေတြက ကုန္းရုန္းရွာေဖြေနၾက၊ တတ္ႏိုင္သူေတြက စားေသာက္ေပ်ာ္ပါးလုိက္ၾကနဲ႔ပါပဲ။

ျပည္သူလူထု ဘယ္လိုငတ္ျပတ္ေနတယ္၊ ျမန္မာျပည္ ဘယ္လိုစုတ္ျပတ္ေနတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းလုိလုိသိပါတယ္။ ေရးၾကသားၾကတာေတြလဲရွိပါတယ္။ ကလူသစ္ ရန္ကုန္ျပန္မယ္လို႔ စီစဥ္ကထဲက တုိးတက္ေနတယ္လို႔ မဟုတ္ေတာင္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္ေနပါတယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြ႕ရင္ကို တပုဒ္တေလေတာ႔ ေရးလိုက္အုန္းမယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ သြားရင္း လာရင္း ဘေလာ႔ဂ္ဂါနား၊ ဘေလာ႔ဂ္ဂါမ်က္စိနဲ႔ ေနခဲ႔တာေတာင္ ျပန္လာေတာ႔ ဘာမွေရးစရာ မပါလာဘူး။ ဓာတ္ပံုလဲ တပံုမွ မရိုက္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး (၀မ္းနည္းပါတယ္ ၾကပ္ကေလး)။

ျပန္ေရာက္လာေတာ႔ သတင္းစံုၾကားရပါျပီ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လဲ ေထာင္ထဲေရာက္ေနပါျပီ။ ႏိုင္ငံတကာအစိုးရမင္းမ်ားကလဲ ထံုးစံအတုိင္း စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ေနၾကပါျပီ။ ထံုးစံအတိုင္း သတိေပး တိုက္တြန္းႏိုးေဆာ္စာေတြ ထုတ္ေနၾကပါျပီ။ ႏိုင္ငံတကာက အင္အားစုေတြကလဲ ထံုးစံအတိုင္း သံရံုးေတြေရွ႕မွာ ဆႏၵေတြျပေနၾကပါျပီ (ထံုးစံအတိုင္းမဟုတ္တာကေတာ႔ ခြပ္ေဒါင္းေခါင္းစည္းကို ေျပာင္းျပန္စည္းတာ ထင္တာပဲ)။ ထံုးစံအတိုင္း ေၾကညာခ်က္ေတြ ထုတ္ေနပါျပီ။ ထံုးစံအတိုင္း အစည္းအေ၀းေတြလုပ္ေနၾကပါျပီ။ ထံုးစံအတုိင္း ခ်ိန္းေျခာက္ေနၾကပါျပီ။ ထံုးစံအတိုင္း ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ထုတ္ေနၾကပါျပီ။

အမွန္ေတာ႔လဲ အာဏာရွင္ကို တုိက္တဲ႔အခါ ေပါ႔စတစ္ဖက္ကို ဦးတည္တဲ႔ ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးမဆို၊ ၾကီးၾကီး ေသးေသး ႏိုင္သေလာက္လုပ္ရမွာပါပဲ။ ႏိုင္ငံတကာအင္အားစုေတြကလဲ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာလုပ္၊ ျမန္မာျပည္က လူထုကလဲ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာလုပ္ေပါ႔။ ဒီလိုပဲ ေနျပည္ေတာ္က အဘတို႔ကလဲ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာလုပ္ေနလိမ္႔မွာေပါ႔။ က်န္တဲ႔အင္အားစုႏွစ္ခု ဘာလုပ္ေနသလဲ၊ ဘာၾကံေနသလဲေတာ႔ မသိဘူး။ ျမန္မာျပည္က လူထုကေတာ႔ စား၀တ္ေနေရး အဓိကလိုျဖစ္ေနတယ္ ထင္ပါတယ္။

ခုေလာေလာဆယ္ အင္းစိန္ေထာင္နားက ဓာတ္ပံုေတြေတြ႔ရေတာ႔ စကၤာပူမွာ အေျခခံဥပေဒမဲေပးခ်ိန္ေလးကို သတိရသြားတယ္။ လူအင္အား ၃၊ ၄ေထာင္ေလာက္ အားတက္သေရာ မဲလာေပးၾကသေပါ႔။ အနီေရာင္ေတြ ရဲတြတ္ေနတာပဲ။ စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔သူ၊ မွီခိုသူ ၅ေသာင္းေအာက္ေတာ႔ မေလ်ာ႔ဘူးေလ။ ခုလဲ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ႔သူမ်ား သတိခ်ပ္မိေစဖို႔ပါ။

လက္ရွိ လုပ္တာကိုင္တာ အမွန္ဆံုးလူေတြကေတာ႔ ဘုရားမွာ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းေနၾကတဲ႔သူေတြပါပဲ။ ဘာလို႔ အမွန္ဆံုးျဖစ္ရသလဲဆိုေတာ႔ တျခားနည္းလမ္းေတြ ျဖစ္လာစရာ မျမင္မိလို႔ပါပဲ။ သိၾကားမင္းကိုလဲ မေမွ်ာ္ပါနဲ႔။ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ အပူမီးေတြေၾကာင္႔ သူ႔ ဟိုေက်ာက္ဖ်ာၾကီး အျမဲတမ္းတင္းေနလို႔ ကုိယ္ေတြလက္ေတြနာျပီး အႏွိပ္ခန္းေရာက္ေနေလာက္ပါျပီ။ ငရဲမင္းကိုလဲ မတမ္းတပါနဲ႔။ သူ႔ခမ်ာလဲ ေရာက္ႏွင္႔ေနျပီးသား သေကာင္႔သားေတြနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ေနေလာက္ပါျပီ။ ျမတ္စြာဘုရားကိုပဲ ေကာင္းမႈျဖစ္ေစ၊ မေကာင္းမႈျဖစ္ေစ တခုခုကို သစၥာတိုင္တည္ျပီး ဆုေတာင္းေပးၾကပါ။

Tears of the Sun ဇာတ္ကားထဲက Bruce Willis ေျပာခဲ႔တာကို မြန္းမံျပီး “God already left Burma” လို႔ေတာ႔ မေျပာရေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။