အရင္အပတ္တုန္းက အေၾကာင္းမညီညြတ္လို႔ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပီး (မွတ္ခ်က္။ ။ပုဆိုးပါသည္) ေမြးရပ္ေျမကို ခဏျပန္သြားခဲ႔တယ္။ အခန္းက်ဥ္းေလးတခုထဲမွာပဲ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကုန္ဆံုးေစခဲ႔ရေပမဲ႔ ကံအေၾကာင္းလွစြာပဲ သာယာလွတဲ႔ အင္းေလးေရကန္ၾကီးကိုလဲ ေရာက္ခဲ႔တယ္။ ဘယ္မွာေရခန္းလို႔တုန္း။ မင္းေနျပည္ေတာ္ၾကီးက အေကာင္ဘေလာင္ေတြထားတဲ႔ ဇူးအသစ္ၾကီးကိုလဲ ေရာက္ခဲ႔တယ္။ ပင္ဂြန္းေလးေတြမ်ား အဲကြန္းနဲ႔။ တယ္ကံေကာင္းသကိုး။ ေျပာင္လက္ေတာက္ပလင္းထိန္ေနတဲ႔ ေရွာ႔ပင္းပလာဇာၾကီးေတြကိုလဲ ေရာက္ခဲ႔တယ္။ ေရာင္းၾက၀ယ္ၾကနဲ႔ စည္ကားပါ႔ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ပဲ အလကားေန အလကား တိုင္းျပည္အတြက္ က်ရာတာ၀န္ထမ္းအုန္းမွလို႔ စိတ္ကူးျပီး အဘဗိုလ္သခင္ဆရာဦးေက်ာ္ဆန္းဆီကို ပရိုပိုဆယ္တခု ေကာက္တင္လာခဲ႔တယ္။
ျပည္ပမွာေနျပီး “ျမန္မာျပည္ၾကီးသံုးစားလို႔မရေတာ႔ေအာင္ ပ်က္စီးေနပါျပီ” “တျခားႏုိင္ငံေတြနဲ႔စာရင္ ေခတ္ေနာက္က်က်န္ေနပါျပီ” အစရွိသျဖင္႔ မ်က္စိမွိတ္ေအာ္ေနတဲ႔သူေတြ အျမင္မွန္ရသြားေအာင္ လုပ္ေပးပါမယ္ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ေပါ႔။ ေခါင္းစဥ္ကသာ နဲနဲရွည္တာ လုပ္ငန္းစဥ္က ရိုးရိုးေလးပါ။ ျပည္ပကေအာ္ေနတဲ႔ေကာင္ေတြအတြက္ တီဗြီနဲ႔ myanmar international channel ၾကည္႔ဖို႔ ျဂိဳလ္တုစေလာင္းဖံုး တေယာက္တစံု၀ယ္ေပးလုိက္ဖို႔ပါပဲ။ ဒါဆို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အဆင္ေျပသြားမယ္ေလ။ ကလူသစ္ကေတာ႔ လုပ္အားစိုက္ရမွာေပါ႔။ ရပါတယ္၊ တိုင္းျပည္အတြက္ပဲဟာ။ သြားစရိတ္လာစရိတ္ေလးနဲနဲေတာ႔ ယူမိခ်င္ယူမိမွာေပါ႔။ စာရင္းထပ္မတင္ပါဘူး။ ၄၀လက္မတီဗြီစာရင္းတင္ျပီး ၁၄လက္မ ၀ယ္ေပးလိုက္မယ္ေလ။ ၄၀လက္မဆိုတာ တီဗီြရဲ႕ အလ်ား ၂ဖက္နဲ႔ အနံ၂ဖက္ ပတ္ခ်ာလည္တိုင္းရတာလို႔ ေျပာလိုက္ရံုပဲ။ မ်က္လံုးၾကီး ျပဴးမၾကည္႔နဲ႔။ ပရိုပိုဆယ္တင္ျပီး ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ေပးတာဆိုလို႔ ကလူသစ္ပဲရွိတယ္။
ဒီလုိစိမ္းလန္းသာယာစိုေျပေနတာတင္ ဘယ္ကမလဲ။ နည္းပညာေတြကလဲ တိုးတက္ပ။ တိုးတက္လွပါတယ္ဆိုတဲ႔ႏုိင္ငံေတြမွာေတာင္ ရွိမယ္မထင္ဘူး။ ဓာတ္ေလွခါးေတြဆိုရင္ voice recognition နည္းပညာကိုသံုးတာ။ ဘယ္ခလုပ္မွ လက္ေညာင္းခံႏွိပ္ေနစရာမလိုဘူး။ “ ၈ထပ္သြားမယ္ ညီေလးေရ” ဆိုရင္ ျပီးျပီ။ တန္းေရာက္သြားတာပဲ။ ဌာနဆိုင္ရာေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းၾကီးေတြ၊ လုပ္ငန္းလုပ္ခ်င္တဲ႔သူေတြဆီမွာေတာ႔ face recognition နည္းပညာကိုသံုးတယ္။ ဒီနည္းပညာက နဲနဲနက္နဲေတာ႔ သိတ္မနီးစပ္တဲ႔သူေတြ နားရႈပ္ကုန္မွာစိုးလို႔ အေသးစိတ္မေျပာေတာ႔ပါဘူး။
ဒါတင္ပဲလား။ ဘယ္ဟုတ္အုန္းမလဲ။ ျပည္သူေတြရဲ႕ က်မ္းမာေရးဆိုင္ရာ အသိပညာေတြကလဲ တရိပ္ရိပ္ကို တိုးတက္ေနတာ။ “သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀မွာ၊ အားလံုးက်မ္းမာ” ဆိုျပီး ၾကိဳးစားခဲ႔ၾကလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ တခါသား ၀န္ထမ္းေကာင္မေလးေတြ ေန႔လည္စာစားဖို႔ အသြားမွာ အနီးကပ္ေလ႔လာခဲ႔တာ။ ေကာင္မေလးေတြကို မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းေျပာေနတာ မသိမသာေလ႔လာခဲ႔တာ။ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ ထမင္းဘူးထဲက ေန႔လည္စာက ငါးပိခ်က္တဲ႔။ အာဟာရဓာတ္နဲ႔ ျပည္႔စံုတဲ႔ ငါးကို ဒီလိုစားသံုးရမွန္းသိလာတာကကို တုိးတက္လာတဲ႔သေဘာ။ ၀က္သားတို႔၊ ၀က္ဆီတို႔ဆိုရင္ လူအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အႏၱရာယ္မ်ားသလဲ။ အရင္ကဆို “ေခတ္မွီသူတိုင္း ပင္လယ္ငါးစားၾကသည္” ဆိုျပီး ေဆာင္ပုဒ္ေတြဘာေတြနဲ႔ အတင္းတိုက္တြန္းေနရတာ။ “ေခါင္းတရာသားကို စားပါ” ဆိုတဲ႔ ေရွးထံုးနဲ႔လဲ ညီတာေပါ႔။ ဒီလိုက်မ္းမာေရးနဲ႔ ညီညႊတ္ေအာင္ စားေသာက္ေနထိုင္ေတာ႔ မစည္ကားတဲ႔အရပ္မွာလဲ လူမစည္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ေဆးရံု၊ သုႆာန္၊ တရားရံုး၊ ေထာင္၊ ၾကံ႕ဖြတ္ပါတီရံုး ဆိုတာ စည္ကားအပ္တဲ႔ေနရာေတြ မဟုတ္ဘူးေလ။
ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာတင္မကဘူး။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနတာ။ ေလ႔လာမိခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္လမ္းအတိုခ်ဳပ္ကိုေျပာရရင္ေတာ႔ ေကာင္ေလးတေယာက္၊ ေကာင္မေလးတေယာက္နဲ႔ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိအဖိုးၾကီးတေယာက္ ေရအိမ္သြားဖို႔ အစဥ္လိုက္တန္းစီေစာင္႔ေနၾကတယ္။ ေရွ႕ဆံုးက ေကာင္ေလးက ေနာက္က အဖိုးၾကီးကို “အဘိုး၊ အရင္သြား” လို႔ေျပာျပီး လမ္းဖယ္ေပးတယ္။ အဖိုးၾကီးက တုန္တုန္ခ်ိခ်ိဆိုေတာ႔ ေရွ႕ကိုသြားဖို႔ အားယူေနတုန္း ေကာင္မေလးက “သမီး၊ အရင္သြားမယ္” ဆိုျပီး ေရွ႕ဆံုးကို ေက်ာ္တက္လုိက္တယ္။ အႏၱရာယ္ကို မလြယ္ႏုိင္လို႔ဆိုရင္ေတာ႔ ဒါဟာ သာမာန္ကိစၥေလးတခုပဲေပါ႔။ ခုေတာ႔ ေက်ာ္တက္ျပီးခ်ိန္မွာ ေရအိမ္ထဲကလူက ထြက္မလာေသးေတာ႔ ေကာင္မေလးက ၅မိနစ္ေလာက္ သက္ေတာင္႔သက္သာေစာင္႔ေနေသးတယ္။ ဆိုေတာ႔ ဒါဟာ သာမာန္ကိစၥမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ “လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲခြင္႔” ေဘာင္ထဲကို ၀င္ေနတယ္။ စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ၾကီး တည္ေထာင္ဖို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြကို ဒီမိုကေရစီအေလ႔အက်င္႔ေတြ စနစ္တက်ပ်ိဳးေထာင္ေပးထားတာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔သေဘာေပါ႔။
တခါတေလလဲ ေပၚလီယာနာ႔မ်က္မွန္ေလး ငွားတပ္ထားေတာ႔ ႏွလံုးေအးတာေပါ႔။
ျပည္ပမွာေနျပီး “ျမန္မာျပည္ၾကီးသံုးစားလို႔မရေတာ႔ေအာင္ ပ်က္စီးေနပါျပီ” “တျခားႏုိင္ငံေတြနဲ႔စာရင္ ေခတ္ေနာက္က်က်န္ေနပါျပီ” အစရွိသျဖင္႔ မ်က္စိမွိတ္ေအာ္ေနတဲ႔သူေတြ အျမင္မွန္ရသြားေအာင္ လုပ္ေပးပါမယ္ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ေပါ႔။ ေခါင္းစဥ္ကသာ နဲနဲရွည္တာ လုပ္ငန္းစဥ္က ရိုးရိုးေလးပါ။ ျပည္ပကေအာ္ေနတဲ႔ေကာင္ေတြအတြက္ တီဗြီနဲ႔ myanmar international channel ၾကည္႔ဖို႔ ျဂိဳလ္တုစေလာင္းဖံုး တေယာက္တစံု၀ယ္ေပးလုိက္ဖို႔ပါပဲ။ ဒါဆို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အဆင္ေျပသြားမယ္ေလ။ ကလူသစ္ကေတာ႔ လုပ္အားစိုက္ရမွာေပါ႔။ ရပါတယ္၊ တိုင္းျပည္အတြက္ပဲဟာ။ သြားစရိတ္လာစရိတ္ေလးနဲနဲေတာ႔ ယူမိခ်င္ယူမိမွာေပါ႔။ စာရင္းထပ္မတင္ပါဘူး။ ၄၀လက္မတီဗြီစာရင္းတင္ျပီး ၁၄လက္မ ၀ယ္ေပးလိုက္မယ္ေလ။ ၄၀လက္မဆိုတာ တီဗီြရဲ႕ အလ်ား ၂ဖက္နဲ႔ အနံ၂ဖက္ ပတ္ခ်ာလည္တိုင္းရတာလို႔ ေျပာလိုက္ရံုပဲ။ မ်က္လံုးၾကီး ျပဴးမၾကည္႔နဲ႔။ ပရိုပိုဆယ္တင္ျပီး ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ေပးတာဆိုလို႔ ကလူသစ္ပဲရွိတယ္။
ဒီလုိစိမ္းလန္းသာယာစိုေျပေနတာတင္ ဘယ္ကမလဲ။ နည္းပညာေတြကလဲ တိုးတက္ပ။ တိုးတက္လွပါတယ္ဆိုတဲ႔ႏုိင္ငံေတြမွာေတာင္ ရွိမယ္မထင္ဘူး။ ဓာတ္ေလွခါးေတြဆိုရင္ voice recognition နည္းပညာကိုသံုးတာ။ ဘယ္ခလုပ္မွ လက္ေညာင္းခံႏွိပ္ေနစရာမလိုဘူး။ “ ၈ထပ္သြားမယ္ ညီေလးေရ” ဆိုရင္ ျပီးျပီ။ တန္းေရာက္သြားတာပဲ။ ဌာနဆိုင္ရာေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းၾကီးေတြ၊ လုပ္ငန္းလုပ္ခ်င္တဲ႔သူေတြဆီမွာေတာ႔ face recognition နည္းပညာကိုသံုးတယ္။ ဒီနည္းပညာက နဲနဲနက္နဲေတာ႔ သိတ္မနီးစပ္တဲ႔သူေတြ နားရႈပ္ကုန္မွာစိုးလို႔ အေသးစိတ္မေျပာေတာ႔ပါဘူး။
ဒါတင္ပဲလား။ ဘယ္ဟုတ္အုန္းမလဲ။ ျပည္သူေတြရဲ႕ က်မ္းမာေရးဆိုင္ရာ အသိပညာေတြကလဲ တရိပ္ရိပ္ကို တိုးတက္ေနတာ။ “သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀မွာ၊ အားလံုးက်မ္းမာ” ဆိုျပီး ၾကိဳးစားခဲ႔ၾကလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ တခါသား ၀န္ထမ္းေကာင္မေလးေတြ ေန႔လည္စာစားဖို႔ အသြားမွာ အနီးကပ္ေလ႔လာခဲ႔တာ။ ေကာင္မေလးေတြကို မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းေျပာေနတာ မသိမသာေလ႔လာခဲ႔တာ။ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ ထမင္းဘူးထဲက ေန႔လည္စာက ငါးပိခ်က္တဲ႔။ အာဟာရဓာတ္နဲ႔ ျပည္႔စံုတဲ႔ ငါးကို ဒီလိုစားသံုးရမွန္းသိလာတာကကို တုိးတက္လာတဲ႔သေဘာ။ ၀က္သားတို႔၊ ၀က္ဆီတို႔ဆိုရင္ လူအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အႏၱရာယ္မ်ားသလဲ။ အရင္ကဆို “ေခတ္မွီသူတိုင္း ပင္လယ္ငါးစားၾကသည္” ဆိုျပီး ေဆာင္ပုဒ္ေတြဘာေတြနဲ႔ အတင္းတိုက္တြန္းေနရတာ။ “ေခါင္းတရာသားကို စားပါ” ဆိုတဲ႔ ေရွးထံုးနဲ႔လဲ ညီတာေပါ႔။ ဒီလိုက်မ္းမာေရးနဲ႔ ညီညႊတ္ေအာင္ စားေသာက္ေနထိုင္ေတာ႔ မစည္ကားတဲ႔အရပ္မွာလဲ လူမစည္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ေဆးရံု၊ သုႆာန္၊ တရားရံုး၊ ေထာင္၊ ၾကံ႕ဖြတ္ပါတီရံုး ဆိုတာ စည္ကားအပ္တဲ႔ေနရာေတြ မဟုတ္ဘူးေလ။
ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာတင္မကဘူး။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနတာ။ ေလ႔လာမိခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္လမ္းအတိုခ်ဳပ္ကိုေျပာရရင္ေတာ႔ ေကာင္ေလးတေယာက္၊ ေကာင္မေလးတေယာက္နဲ႔ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိအဖိုးၾကီးတေယာက္ ေရအိမ္သြားဖို႔ အစဥ္လိုက္တန္းစီေစာင္႔ေနၾကတယ္။ ေရွ႕ဆံုးက ေကာင္ေလးက ေနာက္က အဖိုးၾကီးကို “အဘိုး၊ အရင္သြား” လို႔ေျပာျပီး လမ္းဖယ္ေပးတယ္။ အဖိုးၾကီးက တုန္တုန္ခ်ိခ်ိဆိုေတာ႔ ေရွ႕ကိုသြားဖို႔ အားယူေနတုန္း ေကာင္မေလးက “သမီး၊ အရင္သြားမယ္” ဆိုျပီး ေရွ႕ဆံုးကို ေက်ာ္တက္လုိက္တယ္။ အႏၱရာယ္ကို မလြယ္ႏုိင္လို႔ဆိုရင္ေတာ႔ ဒါဟာ သာမာန္ကိစၥေလးတခုပဲေပါ႔။ ခုေတာ႔ ေက်ာ္တက္ျပီးခ်ိန္မွာ ေရအိမ္ထဲကလူက ထြက္မလာေသးေတာ႔ ေကာင္မေလးက ၅မိနစ္ေလာက္ သက္ေတာင္႔သက္သာေစာင္႔ေနေသးတယ္။ ဆိုေတာ႔ ဒါဟာ သာမာန္ကိစၥမဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ “လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲခြင္႔” ေဘာင္ထဲကို ၀င္ေနတယ္။ စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ၾကီး တည္ေထာင္ဖို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြကို ဒီမိုကေရစီအေလ႔အက်င္႔ေတြ စနစ္တက်ပ်ိဳးေထာင္ေပးထားတာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔သေဘာေပါ႔။
တခါတေလလဲ ေပၚလီယာနာ႔မ်က္မွန္ေလး ငွားတပ္ထားေတာ႔ ႏွလံုးေအးတာေပါ႔။
